Een zwoele avond. Opzwepende muziek. Een bomvolle tribune in de Trefkoele+. En hooggespannen verwachtingen bij het publiek. Alle ingrediënten vanuit de zijde van het publiek om de meiden van Morrenhof-Jansen Dalfsen naar een overwinning op VOC Amsterdam te schreeuwen.

De beurt is nu aan de meiden zelf. Het fluitsignaal klinkt klokslag 20.30 uur De wedstrijd is begonnen. Beide teams barsten gelijk los. VOC zet in de 2minuut het eerste doelpunt op het scorebord. Een minuut later staat het 0-3. Niets aan de hand. Misschien moet Dalfsen even de gezonde spanning van zich af spelen en komt het later wel weer in haar spel. Daar lijkt het in eerste instantie op. Maar VOC is niet voor niets helemaal door de doordeweekse verkeersdrukte van Amsterdam naar Dalfsen gereisd. En dat laat het zien. Een energiek en fel team dat frivool dwars door de verdediging van Dalfsen manoeuvreert en scoort, scoort en blijft scoren.

Waar normaal gesproken het elastiek uit elkaars shirtjes wordt getrokken en de verkapte rugbypogingen niet van de lucht zijn, ziet het publiek een gelaten spelend Dalfsen. VOC heeft veel overwicht op Dalfsen en wringt zich door ieder gaatje in de verdediging, die regelmatig op een vergiet in zijn nadagen lijkt.

Dalfsen blijft hijgend achter VOC aan lopen maar komt vaak te laat. En maakt het een doelpunt, dan ligt de bal enkele seconden later alweer aan de andere kant in het doel. Ruststand is 12-18. De achterstand lijkt nog steeds overbrugbaar. Het zal niet de eerste keer zijn dat Dalfsen een achterstand inloopt en met overmacht toch wint. Het publiek gelooft er nog in. Nu de meiden nog.

De 2e helft begint. Dalfsen maakt nu het eerste doelpunt. Na een gemiste strafworp van VOC, dat dan wel. De achterstand is nog maar 5 punten. Het is mogelijk. Maar VOC stoomt met dezelfde snelheid, felheid en frivoliteit verder waar het in de 1e helft is gestopt. Dalfsen kijkt tegen een steeds grotere achterstand aan. De bal komt niet daar waar het moet zijn. In de 9e minuut kijkt Dalfsen al tegen een achterstand van 10 doelpunten aan. Een tandje erbij zal geen wonderen meer doen. Het moet minimaal een volledige derailleur zijn die moet worden opgeschakeld, wil er nog een vleugje hoop gloren aan de horizon.

Nee, het is niet de avond van Dalfsen. Ook het publiek verwacht geen wonder meer en legt zich bij voorbaat al gelaten neer bij een verliespartij. De meiden lijken zich dat, met nog 7 minuten te gaan bij een stand van 19-29, ook te realiseren. Uiteindelijk worden ze uit hun lijden verlost bij het laatste fluitsignaal. Eindstand 24-35.
Woman of the match is Larissa Nusser.

Wonden likken, deze wedstrijd vergeten en op naar zondag 15 april. Dan om 14.00 uur in de Trefkoele+ vlammen tegen Geonius V&L voor een plek in de finale voor het landskampioenschap. We rekenen ook nu op een bomvolle tribune. Want onze meiden zullen ongetwijfeld laten zien dat zij recht hebben op een plek in de finale!

Tekst: Anneke den Bouwmeester
Foto: Kristian Giesen (foto volgt nog)