‘Vol verwachting klopt ons hart’. Een kreet die inherent is aan de tijd van het jaar. Maar ook zeker van toepassing is op deze wedstrijd. Want na een week van verwerken en hard toewerken naar deze zondag, stond er weer een team aan de start dat klaar was om er volop tegenaan te gaan. Zeker tegen een tegenstander die er alles aan zal doen om het Morrenhof-Jansen Tophandbal Dalfsen zo moeilijk mogelijk te maken. Een tegenstander ook, die nog acteert in Europa in de Challenge Cup: Virto Quintus uit het Zuid-Hollandse Kwintsheul. Een tegenstander die niet mag worden onderschat.

En zo begon Dalfsen aan de wedstrijd. Daarom voelde het ook lekker dat Larissa Nusser binnen een minuut al een treffer maakte. Diezelfde Larissa miste helaas 3 minuten later een strafworp. Daarna bleef het minutenlang doelpuntloos aan beide zijden. Iets wat haast niet voor te stellen is bij handbal waar, normaal gesproken, doelpunten elkaar in hoog tempo opvolgen. De beide teams maakten zich schuldig aan onnodige slordigheden. Daardoor bleef het ijzig stil op het scorebord. In de 7e minuut doorbrak Quintus die ijzige stilte en maakte 1-1.

Vanaf dat moment begon er beweging in de wedstrijd te komen. In de 8e minuut scoorde Dalfsen weer, uit een strafworp, genomen door Nele Antonissen. Het leek op het startsein om uit te gaan lopen. Waarvan acte. Het kwam tot 4-1. Quintus liet dat niet straffeloos toe en begon een kleine inhaalrace. In minuut 12 stond de stand alweer op 4-3, zij het nog steeds in het voordeel van Dalfsen. Dat bouwde Dalfsen vervolgens weer uit naar 8-4 in de 18e minuut.

Beide teams schuwden de grens van overtredingen niet. Op het randje of net erover. Daarover kon na de wedstrijd in de zogeheten 3e helft nog wel even worden gediscussieerd. Geroezemoes op de tribune als er weer tijdstraffen en kaarten werden uitgedeeld. Als strooigoed, om in termen van de goedheiligman te blijven. Strooigoed, dat soms van twijfelachtige kwaliteit leek. Maar daarover mag de wijze goedheiligman zijn oordeel vormen.

In de 23e minuut was het 11-7 voor Dalfsen, waarvan weer door 2 goed benutte strafworpen van Nele Antonissen. Als Dalfser publiek zou je denken: dat gaat de goede kant op, het perspectief lijkt rooskleurig. Maar we weten allen dat de wens de vader van de gedachte is. Nee, de wedstrijd was nog lang niet gespeeld. Dat bleek direct daarna, toen Quintus weer van zich liet spreken. In moordtempo slonk de mooi uitgebouwde voorsprong van Dalfsen tot 11-11 in minuut 29, gevolgd door een snelle 12-11 en een nóg snellere 12-12. Met die stand dropen de teams af richting kleedkamer voor thee en een donderspeech?

Het team van Morrenhof-Jansen Dalfsen kwam na rust vol zelfvertrouwen de kleedkamer uit. Binnen 5 minuten had het met een stand van 16-12 voorsprong genomen op Quintus. Quintus liet het er niet bij zitten, liet de turbomotor warmdraaien en sprintte in luttele minuten naar 16-17. Intussen werd Jill Kooij keihard gevloerd. Op afstand zag het er eng uit. Een dieprode kaart leek op zijn plaats vanuit het perspectief van een toeschouwer. Maar deze kleur bleek niet in het borstzakje van de scheids te zitten. Het werd een mildere straf. De strafworp die uit de overtreding voortkwam, werd weer goed benut door Nele Antonissen. Jill maakte inmiddels weer deel uit van het team, maar mocht even later zelf met een rode kaart naar de tribune vertrekken. Want op een derde tijdstraf van 2 minuten volgt onverbiddelijk een rode kaart.

Dit was tegelijk het breekpunt in de wedstrijd. Dalfsen begon achter de feiten aan te lopen. Quintus kwam steeds beter in het spel en toonde zich een tegenstander van formaat. De beide teams gingen nu gelijk op, terwijl Quintus daarin telkens de leiding nam. En nám Dalfsen een keer de leiding, dan strafte Quintus dat direct weer af met een tegendoelpunt. De wedstrijd werd feller en feller. Het worstelgehalte was hoog, de vloer hard en de adem bij beide teams even lang.

De slotfase van de wedstrijd werd ingeluid. Zinderend en om van te smullen. In ieder geval voor het publiek. Het publiek ging erbij staan en probeerde Dalfsen door die laatste minuten heen te sleuren bij een stand van 25-25. Beide teams vroegen nog, heel tactisch, een time out aan. Maar dat mocht niet meer baten. Dankzij nog een enkel staaltje prachtig keeperswerk door Ellen Jansen in de laatste minuten mag Dalfsen zich met een gelijkspel in de handen knijpen. Hetzelfde geldt voor Virto Quintus. Eindstand 25-25. Woman of the match is Sharon Nooitmeer. Hiermee wordt haar haast onzichtbare doch keiharde werken tijdens deze wedstrijd beloond.

Op dinsdag 21 november om 20.30 uur wordt de volgende thuiswedstrijd gespeeld in de Trefkoele+. Dan treft Dalfsen in een oefenwedstrijd het nationaal team van Italië. Gratis toegang.
De volgende thuiswedstrijd in de competitie wordt gespeeld op zaterdag 16 december om 19.00 uur. Tegenstander is Handbal Venlo.

Tekst: Anneke den Bouwmeester
Foto: Kristian Giesen